Weer open de beek

Schinveld, van oorsprong één met de Rode Beek
die landbouwers vruchtbare akkers schonk
pottenbakkers grondstof voor wijdvermaard aardewerk
molenaars de krachtbron voor hun schurende stenen en
vrouwen zonrijke oevers voor het bleken van de was.

Schinveld, jarenlang ontheemd van zijn wortels
diep weggestopt onder asfalt en beton
vervreemd van zijn oorsprong
onrustig zoekend naar wat verloren ging toen
de vooruitgang schijnbaar onherstelbaar
de streng doorsneed tot zijn verleden.

Schinveld is weer thuis in zijn vertrouwde omgeving
vindt rust langs het kabbelende water
geniet van zijn kinderen die vlinders vangen langs de oevers en
bloemen plukken bij de brug, opgroeiend in een dorp
dat weer terug is bij zich zelf.

(De eerste strofe van deze tekst is gegraveerd in een steen
die op de Bleekplaats in Schinveld ligt.)